حضرت سجاد عليه السلام مىگويد : 2 - و حمدى لَكَ فى كُلّ حالاتى . . . در تمام احوالم ، اعم از بيمارى ، صحت ، ثروت ، فقيرى ، جوانى ، پيرى ، سختىها ، آرامش‌ها ، و . . . ستايشگر تو باشم و هيچ چيزى مرا از ياد و شكر تو جدا نكند ، تا جائى كه هر چيزى از مسائل دنيا به من داده باشى خوشحال نشوم و هرچه از آنها محرومم كنى غمگين نباشم . 3 - وَاشْعِرْ قَلْبى تَقْواكَ . . . دلم را با تقوا و نگهداشتنت بپوشان ، اگر قلب كه پيشوا و رهبر كشور وجود است به تقواى الهى آراسته شود هيچ عامل خطر ساز نمىتواند به آن محيط وارد شود . 4 - بدنم را در انجام اعمالى كه محبوب توست به كار گير . 5 - روح و روانم را چنان در اطاعتت قرار بده تا اينكه به هرچه خشم تو در آنست ميل و علاقه پيدا نكنم و از كارهائى كه موجب خوشنوديت مىباشند ناراحت نشوم و به آنها علاقمند باشم . مطلب ديگرى كه حائز اهميت است مشخص شدن جايگاه محبّت به خداوند متعالست و آن قلب انسانست و كلمه [ فَرِّغْ ] يعنى خالى و آزاد كن ، چون اگر دل فراغت نيابد و از علاقه‌هاى ديگر آزاد نشود ، ظرف محبت الهى نخواهد شد و جمله بعدى اين مطلب را روشن مىسازد ، [ و اشْغَلْهُ بِذِكْرِكَ ] و آن را به ياد خودت مشغول ساز ، دل اگر فقط به ياد خدا باشد عظمت و مهربانى و رحمت او را هميشه به ياد مىآورد تا اينكه با تمام وجودش متوجه پروردگارش گرديده و با اطاعت و بندگيش آن را نشان مىدهد ، و اين علامت خالى شدن قلب از غير خدا است و در ادامه مىگويد : . . . و الْبِس قَلْبى الوَحْشَةَ مِنْ شِرارِ خَلْقِكَ ؛ و دلم را به نگرانى و فرار كردن و گريختن از بدترين آفريدهايت بپوشان ، چونكه انسان‌هاى مؤمن و خداپرست در ولايت الهى قرار گرفته‌اند و محبت به آنان با محبت خدا يكى مىشود و لذا حضرت شرورها را مطرح مىكند چون آنها با زير پا گذاشتن حق و